3 Ekim 2009 Cumartesi

BEN O ARTIK ESKİ BEN DEĞİLİM!


İlk kez bir blogumu ağlayarak yazıyorum.Aslında bunları yazmak da istemezdim ama artık gözyaşlarım çığlıklara dönüşecek,korkuyorum.Her ne kadar az önce annemle beterlerden beter bir tartışma yaşasak da ben daha fazla ses tonumun yükselmesini,hele de bunu gözyaşlarım yüzünden olmasını istemiyorum.Bu yüzden de yazmak istiyorum.Kulaklığımı taktım ve ruh halime uygun bir şarkıyla yazıyorum...Farid Farjad &Anroozha!!!
Az önce evet az önce annemin bir sözü üstüne sonra hayatımı gözden geçirmeye başladım.Annem az önce, "Sen ne başardın ki konuşuyorsun?" diye haykırdı. Başarmak...Başaramamak...Konuşmaya hakkı olmamak...
Her insan evladı gibi, başarılarım ve başarısızlıklarım var diye düşünürdüm hep.Ve beni bu günlere getiren annemin beni takdir ettiğini düşünüp onu daha da gururlandırmak için uğraşırdım ama işin aslı bu değilmiş.Ben ne başarmışım da konuşuyormuşum...
Çoğu kimse genelde en yakınını kırarmış, canının acısını can bildiğinden alırmış.Peki ama neden?!
Başarılı bir insanım diye geçinirken neyi başardım ben neyi?!Evet ben,
  • İlkokuldan bu yana çalışkan olmayı ve takdirlerle bir karne getirmeyi,
  • ÖSS'yi dereceyle kazanıp, üniversiteyi dereceyle bitirmeyi,
  • Bilimum sosyal aktivitede başarılı olmayı,
  • Bir çok spor dalında kendimce iyiyi yakalamayı,
  • Bir kaç dili adam gibi konuşmayı,
  • Evsel işleri adabıyla yapmayı,
  • Türkçe'yi iyi konuşmayı,
  • Sosyal ve kültürel açıdan kendimi geliştirmeyi
  • Ailemi utandıracak şeyler yapmamayı,
  • Allah'tan korkmayı kuldan utanmayı,
  • Sevmeyi başardım.
İyi ama bunları herkes yapıyor,fark ne? Yok ki...

Başarısızlıklarımı sıralamam gerekirse sayfalara sığmaz gibi geliyor şu an bana.Evet ben,
  • Her ne kadar denesem de çok güzel yazı yazmayı,
  • Boğazımdan kısıp "0" beden olmayı,
  • Biraz vurdumduymaz yaşamayı,
  • Türkiye'yi dünya çapında temsil etmeyi,
  • Adam gibi bir müzik aletini amatörce bile çalmayı,
  • 7/24 bakımlı olmayı,
  • Her sınavda başarı gösteren ben Kpss'den iyi bir not alarak kadrolu atanmayı,
  • Oh be dedirten bir iş bulmayı,
  • Herkesin imrenerek bakacağı bir insan olmayı,
  • Her ne kadar çok sempatik ve cana yakın olduğum söylense de sevilmeyi,
  • Bugünkü tartışmadan sonra anladım ki iyi bir evlat olmayı,
  • YAŞAMAYI başaramadım.BA-ŞA-RA-MA-DIM!
Doğan taş bile, kaldırıma taş olurken, ben bir sap olamadım ya,işte ben bunu başaramadım.Biliyorum,her karanlık bir aydınlığa çıkarmış.Umudu kaybetmeden yaşamak gerekirmiş.Bunları söylemek birine kolaydır, zaten söylediğiniz kişide bunu biliyordur ama uygulamak hep zordur! Uygulayamıyorum!

Yorgunum demek bile yoruyor beni.Blögcan sen olmasan!
Geçenlerde de bir yazım da umut dolu bir başlangıç ile güne merhaba demiş ve sonrasında hüsranla yazmıştım. Her güne farklı umutlarla uyanıyorum aslında. Biliyorum yarın da ben farklı bir umuda bağlı uyanacağım ama her güne daha da daha da yorgun bir beden, daha da yapay bir gülümse ile başlıyor olacağım.

An itibariyle "damar" denilen şarkılardan birisini dinliyorum. Anla alakalı birşey değil aslında bu şarkıyı dinlememin sebebi. Seviyorum bu şarkıyı. Kim ne derse desin! Her sözünde farklı bir anlam buldum kendimce. Yok artık, ben yaşamayı başaramadım. İnsan olmayı başardığımdan da şüpheliyim.Canımın canını acıttım bugün beni acıttı diye. İçim kanıyor ama Murat Soydemir'in de söylediği gibi, Ben O Artık Eski Ben Değilim!

20 yorum:

  1. canım..seni şuan o kadar iyi anlıyorum ki..Neler duymadım ben annemden.Hala da birkaç günlüğüne bile yanına gitsem aynı tarz şeyleri duyuyorum.Ama sana şunu söylemem gerek: anneler herzaman haklı değildir. Bize öğrettikleri şeyleri bazen kendileri hiç beceremiyorlar.
    Konunuzu bilmiyorum,bunun içini acıttığını çok iyi biliyorum ama neredeyse eminim ki onun kendi içinde seninle ilgili bencillikleri olduğu için yapıyor bunu. Bazen biraz sert olmak lazım,dik durmak lazım (onların bize öğrettiği gibi),ben bunu öğrendim. Sana saygı duyması gerektiğini ona anlatman gerekiyor.Şuan pek mümkün değil biliyorum ama çok ciddiye almaman gerek diyorum.
    Sıkma canını ne olur!

    YanıtlaSil
  2. sözlerimi dikkate al, çünkü bir psikologum ;) inan ben de bunu annemden duymuş olsaydım aynı üzüntüyü yaşardım. bu aslında senin başarılı olmadığın anlamına gelmiyor. (söz dinle- gelmiyor!:)
    sen zaten başarılısın. sadece annen senden farklı bir insan. sosyal aktivitelerde başarılıyım demişsin ya hani, inan bu bir anneyi mutlu etmez. ne bileyim. ben annemin bir gün bile bana " yavru kusum cok sıkıldın sen. yoruldun. haydi bir dısarı cık e hava al, haydi bir tatil yap dinlen" dediğini duymadım. her tatilimde "iyi temizliğe yardım edersin" derdi, giyor, hep öyle der!
    çünkü o ve başkayız. onun dünyası daha küçük. o başka seyler istiyor, hayattan ben başka seyler.
    şimdi tavsiyem şu. hiç canını sıkma ..demek cok kolay. insan sıkılıyor. anneler hem sever hem döver diye takıl bu günlük, akşamlık. farid farjad dinleme anı değil. açıyorsun bangır bangır bir müzik zardan adam gibi... kafanı şişiriyor ve oyalanıyorsun.

    muhtemelen senden sadece bir kaç yaş büyüğüm ama büyük sözü dinle sen yine. sonra yine görüşelim.


    sevgiler

    YanıtlaSil
  3. @Sevgili Perim & Değerli Pandora,

    Normal şartlar altında,kesinlikle anneme aldıracak ve bu söylediklerini ciddiye alacak bir insan değilim ama bu aralar o kadar hassas ve zor bir dönem yaşıyorum ki en canımdan böyle tuhaf tepkiler alınca dayanamıyorum.

    Aslında kıyamıyorum, annemin benim için en iyisini istediğini de biliyorum ve sinir hali içinde söylenmiş sözler bunlar bunu da biliyorum.

    Evet, aldırmamam gerekiyor canlarım. Geçecek bunlar, ama neden bu kadar kırıcı olmak zorundayız?! Farklı iki insan değiliz biz aslında, annemle biz aynı şeylerden zevk alırız ama annem bu aralar mükemmelmiş ve asla o hata yapmazmış gibi beni yargılamaya başladı...

    Ve canlarım,

    Teşekkür ederim çok kez.Emin olun yazdıklarınız benim için çok kıymetli! Asla kulak arkası etmem!

    Görüşmek üzere...

    Sevgiyle kalın,

    YanıtlaSil
  4. NoNeLeSS, bu tip sorunları ben her zaman yaşıyorum :) o yüzden seni çok iyi anlıyorum. Ben bazı şeyleri içime atmasını çocuk yaşta öğrendim. Artık takmıyorum böle şeyleri ya. Bu gün annen sana bu şekilde haykırdı ama emin ol başkasıyla konuşurken annen için dünyanın en başarılı insanısın. Yanlış anlama beni sakın ama onların bize her şeyi deme hakkı var biliyorsun. Sesimizi çıkarmamız lazım. Ama ne yazıkki bizler bunu beceremiyoruz. Kafana takma ve Üzme tatlı canını. :) Annen senin nasıl birisi olduğunu gayet iyi biliyor. Belki sinirli haline denk gelmişindir. Herkesin başına geliyor çünkü..

    YanıtlaSil
  5. @Sevgili Fatih,

    Ben de kolay kolay birşeyler söyleyen birisi değilim.Hatta az önce Peri'ye de söylediğim gibi birçok şeyi sineye çekecek kadar büyüdüm.Küçük yaşlardan beri anneme eş,kardeşime babalık rolünü üstlenmeye çalıştım.Ancak artık yoruldum.

    Annemin hakkı sonsuzdur,birşeyler elbet söyleyecek,ama her söylediğine evet diyecek kadar da susamıyorum artık. Bencilliklere kurban gitmekten yoruldum ben! Sesimi çıkarmadan anlatıyorum ama bu sefer de tepkiler farklı. Sinir stres topu değilim ki ben:)

    Hayırlısı diyelim ve susalım bari:)

    YanıtlaSil
  6. Bak anneler haklıdır diye birşey yok bana sorarsanız.ister kızın ister kabul etmeyin ama öyle!Bir yaşa kadar evet,çünkü yaşanmışlıklarımız olmuyor.Tamam şuan da onların tecrübeleri bizden kat kat fazla ama bizimkiler de var artık..Bizim de sorunlarımız var,onlarınki gibi ruh hallerimiz var..Biz de kendi psikolojilerimizle mücadele etmeye çalışıyoruz. Geçmişte yada bugünde yaşadığımız hiçbirşey için onları kırıyor muyuz?Onlara saygısızlık yapıyor muyuz?Hayır..Ozaman onlar da yapmamaları gerektiğini bilecekler..Bağır çağır demiyorum asla..Sadece nasıl bir çocuğu karşına alır,olgun bir insanmış gibi konuşursan anlar bazı şeyleri..Aynen öyle karşısına geçeceksin ve 'ben olgun bir insanım' diyerek yaptığının yanlışlığını sadece konuşacaksın..Sineye çekmek bunun hep böyle gitmesine sebep olur diye düşünüyorum...

    YanıtlaSil
  7. her güne umutla uyanıyorum demişsin ya o bile bir şey!

    kendinle gurur duy ve ümitvar ol!
    eminim annende söyledikten sonra çok üzülmüştür.

    YanıtlaSil
  8. @Peri'M,

    Sana sonsuz katılıyorum ama karakter olarak öyle çok bağırıp çağıran birisi değilim.Sinirlenince ya da çok üzülünce susmayı tercih ederim.Bazı zamanlarda ise çekilen sıkıntılarda annemi düşünüyorum.Bizim için yaptıklarını...Belki de bu yüzden susmaya devam edip sineye çekiyorum:)

    @Sevgili Syhn,

    Bilmem kendime olan özgüven bugün biraz kırıldı.Gurur duyulası bir şey var mı bunu bile bilmiyorum...

    Anneme gelince, belki de...

    Yorum yapamıyorum şu an:(

    YanıtlaSil
  9. Muhakkak farkımız vardır. ben de bir köy okulunda öğretmenim. Okul sonrası yine köyde kalıyorum. baktığım heryerde duvarlar... ama artık orada da yaşamayı öğrendim ve köylülerle birlikte vakit geçiriyorum. Orada farklı bir hayatım var! alıştım da . ailem nerede nasıl yaşadığımı anlattığım kadarıyla biliyor ve onları birgün köye getirmek ve yaşadığım yeri göstermek isterim. O zaman beni daha iyi anlayacaklarını düşünüyorum. Diğer bir husus ailemizi sevmemiz onların söylediği herşeyi kabul ettiğimiz ve söylediklerinin doğru olması anlamına gelmez.

    YanıtlaSil
  10. @Bestami Palta,

    96 yılında ortaokul hazırlık sınıfındayken, reading kitabımız vardı,Double Take. Orda bir konu vardı, "Generation Gap" diye. Nesiller Arası Çatışma ya da Farklılık...

    O dönemlerde bile var olan bu nesil farkı ya da kuşak çatışması diye bahsettiğimiz bu olay her dönem mevcut surette devam etmekte. Bunu hepimiz biliyoruz. Ailemizde bireylerden oluşmakta ve bireysel farklılıklar var. Elbette ailemiz diye herşeyi kabul edemeyiz...
    (Ne demek istediğimi anlatamadım sanırım!)

    Bir yerde okumuştum,bir psikolog, "Ben bir anneyim, çocuğumla aramdaki iletişim mutlaka çocuğum arkadaşlarıyla olan iletişimden farklı" diyordu. Aynen! Benim ailemle olan iletişimim arkadaşlarımdan farklı. Ancak arkadaşlarımı eleştirdiğim gibi ailemi de eleştirebilme hakkım aynı...

    Üniversite yıllarıma uzak olan ailem, Kıbrıs'a geldiğinde ortamımı görüp az da olsa tanık oldular nasıl bir ortamda ne psikolojiyle yaşadığımı. Ve istediğim şu dur, beraber yaşıyorsak,ortam aynıysa, hangi psikolojiyle yaşadığımı da görsün ailem.

    Anlattıklarımız ortak aslında sizinle ama benim kelimeler sanırım anlamsız oldu...

    Sevgiyle kalın,

    YanıtlaSil
  11. Seni anlıyorum, sanırım annenin sözlerinin altında KPSS var. Ama sen yine de ağlama.

    YanıtlaSil
  12. konuyu değiştiriyorum. double take dişye bir sey vardı yaa :) gece gece gülümsettin beni noneless. buruk tebessüm ama . yaşlanmışım peh

    YanıtlaSil
  13. @mustafa tr,

    KPSS mi var yoksa doğal halleri mi bilemiyorum artık:)Teşekkür ederim iyi dileklerin için:)

    YanıtlaSil
  14. @Sevgili pandora,

    Ben de yaşlandım cidden:) Düşünüyorum da 96 senesinde başladım hazırlığa ve o kitap yeni çıkmıştı.Artık okutulmuyor bile sanırım. Ama ne güzeldi ah ah:)

    YanıtlaSil
  15. anneme ne zaman "sen de beni böyle eleştiriyorsun ama!" desem, "çünkü seni ben doğurdum" diyor..
    biyolojik bağ, psikolojik savaşa dönüşebiliyor yani. sus, otur, elden gelen bu.
    öyle bir şey işte. anlarsın sen beni :)

    YanıtlaSil
  16. @Minderi kendinden yaylı,

    Anlamaz mıyım can arkadaşım! Anlıyorum tabii...
    Ama doğurmak bazen yetmiyor sanırım! Hakları ödenmez ama karakterim bazen izin vermiyor! Ama ne yapalım susup oturuyoruz:)

    YanıtlaSil
  17. annelik dogurmakla bitmiyor canlarim...
    dogurunca "anne" olunmuyor
    iyi gununde, kotu gununde yanindaysa o "anne" annedir
    benim annem istedigi sekilde davranirsam sever beni, ama tek biseyi onun istedigi gibi yapmayim, daha once yaptigim iyi seylerin tumu cope atilir unutulur
    iyikende kotuykende seven kisi "annedir"
    fransadan ...

    YanıtlaSil
  18. @Adsız,

    İlla ki öyle tabi,neticede itler köpekler de doğuruyor ama söylense de kızsa da canım o,annem...

    YanıtlaSil
  19. insan kaybedince degerini anlarmis ya, evet neticede annem ama tuketiyor beni, ileriyi dusunuyorum sonucta o benim annem canim diyorum ama gercekten boyle biseyi icten hissetmiyorum, ama biliyorum ki ona bisey olursa cooook uzulurum, ama su an sorsaniz seviyormusun diye, ona karsi icimde pek hic yok ne yazik ki gercek
    bi insan annesini sevmez mi ya,bende mi sorun var :'(
    fransadan...

    YanıtlaSil
  20. @Adsız,

    Anneler tüketse de annedir,Allah yokluklarını göstermesin ama yaşadıkların sevgini azaltmış.Umarım yok etmez.Sevgi de saygı da hak edilir bu bir gerçek.Umarım her daim gönlündeki senin olur.

    YanıtlaSil

Paylaştıkça büyüdüm, büyüdükçe çoğaldı paylaştıklarım...

Related Posts with Thumbnails