8 Eylül 2009 Salı

Maşallah!


Geç oldu di mi? Ama çok yoruldum, mola verdik. Toparlanıyoruz. Malum perşembe günü gidiyoruz bu diyardan.Her ne kadar ev dayalı döşeli de olsa, eksikler bitmiyor ki.Yorgan, yastık,nevresim ve dahası...Ah aynı hazırlığı ama daha azını ben Kıbrıs'a okumak için giderken de yapmıştık,bu sefer daha ağır oldu, ben yurtta kalacaktım.Neyse, yorulduk epey. Hatta annem kanepede sızmış, ah annem benim.Kardeşim zaten çoktan uyumuş gitmiş, ben de biraz dinleneyim dedim.
Bu arada, dün Küçük Kadınlar'da çalan şarkıyı Gülay söylüyor demiştim, değilmiş.Niran Ünsal'mış.Pof! Yanlış bilgi.Yazık bana!Artık beynim sesleri bile ayırt edemez hale gelmiş!
Aha...
Bugün akşam iftara annemin dayısına davetliydik. Büyük dayıma. Çok severim ben büyük dayımı. Dayım ailede ilk okuyan bireydir. İstanbul Üniversitesi İİBF İktisat mezunudur. 7 senede bitirmiş okulu,vakti zamanında çok hızlıymış.Hacı babam, rahmetli, ilk çocuk ve erkek diye yağdırmış.Sonrasında,dayım yengemle kendisinden 18 yaş küçük yengemle evlenmiş 33 yaşındayken. Yengem de tam hatunmuş ama. Velhasıl kelam, dayımın en küçük çocuğu, kuzenim benle yaşıt, hatta benden 28 gün küçük.
Dayımları çok severim ben. Hatta söylemek gerekirse, kendi dayımdan daha yakınımdır kendisine. İftar yemeklerini çok sevdiğimi de belirtmiştim bir kaç yorumda. Yine kalabalıktık,kuzenimin eşinin ailesi ve anneannemin halası bile oradaydı. Bu arada, anneannemin halası dayımla yaşıt.Kalabalık kocaman bir masada iftarımızı yaptık, oruçlarımızı açtık. Hoş,dayımın torunu hepimizi şirinliği ve aksiliği ile :) yordu ama.
SONRA baktım dışarıdan. Sanki o masada ben yokmuşum gibi baktım.Ne kadar mutlu bir tabloydu. Binlerce kez maşallah! Kocaman bir aile. Birbirine sevgiyle bakan insanlar. Babaanne ve dede olan dayım yengem, oğlu ve eşiyle mutlu bir abim vardı. Ve tabii genç yaşta 2 yeğen sahibi olan bir hala. Ve tabii misafirler.Sonra düşündüm acaba benim de bir gün böyle koskocaman bir ailem olacak mı? Neden olmasın, tabii olacak. Ama yine de bir yer içimde cız etti!Annemi düşündüm. Yıllardır tek sahip olduğu varlıklar biziz. Bizden başka kimi var ki? Kimsesi.Evet, annesi babası hayatta. Kardeşleri ve yeğenleri de var. Ama tek ailesi aslında biziz.Ve sonra sordum kendime.Ya ben kendi ailemi kurmak istersem ne olacak? Annemden ayrılmam ki ben. Sürekli annemle yaşamak isterim. Tuhaf gelebilir ama bir annem var, yapamam ki...
İç güveysi olur belki eşim.Neden olmasın? Sonuçta, beni seven ailemi sevmek zorunda olmasa da beni seven beni anlar. Bir annem var, bir de kardeşim. Kardeşimden de ayrılmak istemem ama pof! Gece gece ne muhabbetlere girdim yine di mi?! Ama içimde bir yerlerde bunları daha da saklamak istemedim. Sıkıntı bastı iyice. Ben de söylemek istedim, rahatladım. Bizim için yıllardır dişini tırnağına takan biricik anneme bir kez daha hayran oldum. Rabbim O'nu başımızdan eksik etmesin!
VE dilerim Rabbim benden alıp O'na versin!
Cemil cümlemizin ailesini de korusun!
(hüngür)

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Paylaştıkça büyüdüm, büyüdükçe çoğaldı paylaştıklarım...

Related Posts with Thumbnails