18 Ağustos 2009 Salı

Durmak İmkansız Gibiydi!!!

Aha...

Çıldırmak üzereyim...
Dün bu blogu yazarken öyle rahatlamıştım ki ama tam "kaydı yayınla" tuşuna basıyordum ki ne oldu?Olmaz olasıca elektrik kesildi. Ve yazdığım her şey bir anda silindi gitti. Allah'ım Allah'ım...

Olsun. Vazgeçmedim. Yeniden anlatacağım. Bana ne! Belki yeniden rahatlayacağım!

Halen çok hastayım, öncelikle bunu belirtmek istiyorum. Dün de başımı yastıktan kaldıracak mecalim yoktu.Ancak, klasik dede ziyaretlerini yapma günüydü dün. Nefes alamayarak hazırlandım, zor gücün bela evden çıktık. Gittik, dedemizin -ki bilinen bilinmeyen nedenlerden dolayı aramız yoktur- - Ahh ahh öyle özenmişimdir ki böyle dedesiyle çok samimi olan, hani onlarla sohbet eden, gidip beraber bir yerde yemek yiyen torunlara- -neyse konumuz bu değil- Gittik, dedemize yine aynı klasik sorulara cevap verdik, oturduk, kalktık...Bitmişti...Ne yaparsa yapsın, dedeydi. Kul bilmese de HAK kıymetini bilir  dedik...

Sonra, sanki resmen sürünerek biricik aşkım Badem bey'e  veterinerden kalsiyum pluslu kemikler aldık. -Görseniz hergele nasıl sevindi, o süt dişlerini kaşıdıkça kaşıdı, yedi, bitirdi resmen.-
(Ay bu blog ne gıcık olmaya başladı, şunu yaptım bunu yaptım diye ayyy bana ne ya yazacağım!)

Sonra başladı maraton...Aslında maraton demeyelim, sadece macera...
Hani bir yazımda bahsetmiştim, insanlar sinirli olduklarında kendilerini unutmak adına, farklı şeylere yönelir diye. İşte, ben de sanki hiç canım acımıyor gibi alışveriş yapmaya başladım. Evet, aldım oh mis gibi! O an unutmaya çalıştım ama nedense her şey üstüme gelmeye başladı yine. 

Her şeyi o an bırakıp çıktım. Olanları, son zamanlarda insanların söylediklerini, yaşadıklarımı düşündüm bir anda. Bir kabinde aynaya bakarken, duygu patlaması yaşamanın ne kadar acı olduğunu görüp kendime kızdım, acıdım. Evet, biz bunları haketmiyorduk! Canım çok acıyor...

Bir anlığına rahatladım, evet o güzel cicileri aldıkça mutlu oldum.
Ama düşündüm de her şey bu kadar olamaz ki...

---

Nerede hata yaptım da Rabbim  bana, bize bunları yaşatmaya karar verdi? Yaradan'ın  işinden zeval olmaz ama neden bu kadar çok sıkıntıyı verdi bana?Hak etmedim! Evet, mutlaka herkes gibi hatalarım var benim de, asla mükemmel olamadım ama bu kadar da günahkar değilim her güne canım acıyarak uyanacak kadar. Allah'tan beni sevenler var! Aşk var! Ailem var! 

Ama yoruldum artık...

KEŞKE o paketlerin içine bütün sıkıntılarımı da doldurup birine satabilsem...

BELKİ bir gün he? He blog bir gün ben de huzura kavuşurum...

Rabbim aklımı koru!!!

2 yorum:

  1. maaşallah ne var ne yok süpürmüşsünüz :)

    YanıtlaSil
  2. @bestami palta,

    ah ah limitsiz kredim olsaydı...
    neler yapmazdım ama kredi kartı kullanmaktan kaçınan ben nakit para kullanınca yetiştiremedim...

    YanıtlaSil

Paylaştıkça büyüdüm, büyüdükçe çoğaldı paylaştıklarım...

Related Posts with Thumbnails