17 Ağustos 2009 Pazartesi

Canım Dediklerim Canımı Aldı!

Son zamanlarda cidden farkettim ki bunu da birkaç blogumda açık açık söyledim, belirttim ama ben yorgunum. Cidden yorgunum. Yoruluyorum. Artık hiç bir şeyden zevk almıyorum. Öncesinde, tutkuyla içtiğim kahvem, hatta sigaram bile bana bir şey ifade etmiyor...
Hayat beni çok zorluyor...

Yok yok hayat değil, olanlar, yaşananlar ve buna sebep olan insanlar...
Neden ya! Ben ne yaptım sizlere?! Ne ettim de günahım ne?!

Zaten o kadar çok sıkıntım var ki kimseyle paylaşamadığım, neden siz de daha çok üstüme geliyorsunuz? Hayır, alıngan değilim. Beni bilen bilir, her acıya gülebilme yetisine sahibim. Asla somurtmam, asla öyle gözlerim dolu dolu gezmem. Ama canım acıyor. Bunaldım.

Birşeylere son vermek çözüm olsa denerim ama Yaradan'dan başka yar mı kalır bana sonra?!
Ne zaman tek olsam bir O vardı yanımda...
O'na ihanet edemem...
Rabbim sen benim aklımı koru...

Ama artık yoruldum...

Nefes almak istemiyorum...
Nefes de alamıyorum. Kaç gündür hatta kaç aydır çektiğim sıkıntıyı ben bilirim, ben yaşarım...
Yahu beni bana bırakın desem de fayda etmez ki...
Bırakın beni bana, acımı bari doyasıya yaşayayım...Hoş, zaten bütün sıkıntılarımı ben kendim bizzat tek başıma yaşıyor, tek başıma beter oluyorum...
Ama bunaldım...

---

Cidden bunaldım...
Artık her zerreme, her hücreme bir isyanım var!!!
Bölün beni parçalara, parçalarımı da verin itlere!!!
Zaten beni it yerine koydunuz...
Hayallerimi de aldınız...
İyice zorlayın beni...
Yorun...

Rabbim aklımı koru!!!

Foto'daki gibi bir bebektim...Hayallerim vardı...Ana artık hepsini bıraktım...
Yordular beni...
Hem de sevdiklerim...
Can bildiklerim...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Paylaştıkça büyüdüm, büyüdükçe çoğaldı paylaştıklarım...

Related Posts with Thumbnails